• LID WORDEN?

  • Voetbalkamp 2019: ‘What happens at the Mussenberg stays at the Mussenberg’

    4 apr 2019
    |
    • 0
  • Voor het eerst mee op voetbalkamp en bij aankomst zie je al hoe ‘smooth’ alles loopt. Ik denk dat Hans en co dit al vaker hebben gedaan;). De keukenbrigade gaat meteen als een speer aan het werk, terwijl de kids al lekker op het speelveld rondbanjeren. Na het klaarmaken van de slaapvertrekken staat er friet met snack op het menu. Mr. Friet heerst over zijn, voor twee dagen, heiligdom. En waag het niet hulp aan te bieden: dit is al 29 jaar Toon zijn domein.

    Na de friet is het tijd voor de bingo. Onze bingo-juf Gunther krijgt een mooi pakje aan, waardoor hij meteen opknapt. Na een paar valse bingo’s en vertolkingen van het welbekende nummer ‘ik moet zuipen’, gaan de F-jes heerlijk slapen. De D-tjes en E-tjes hebben een herrie-maak-programma met spelletjes, waarna het befaamde kussengevecht plaats vindt. Hans heeft tijdens het eten vijf keer vermeld dat het kussengevecht echt maar een kwartier mag duren. Dus daar houdt iedereen zich gelukkig (niet) aan... 

    Zaterdagmorgen: vogeltje wat zing je vroeg??.. De eerste kinderen staan al om 6:15 (!) op de schommel. En weer loopt alles ‘smooth’. Alleen één dame uit de keuken presteerde het om bijna ontslagen te worden op haar eerste kamp: Nietsvermoedend zette zij de buitenspeakers open en liet daar ‘Guten morgen Sonneschein’ uit schallen. Totdat de eigenaar van de Mussenberg woest op Hans afgestevend kwam. Dat dit zo tegen alle regels en afspraken in was??.! Hij ging per direct de buitenspeakers eraf halen! Arme Hans. Ik heb toen maar mea culpa geroepen en gezegd dat ik nieuw was en het niet wist. Wat ik nu wel weet: alleen Hans heeft de privilege om zijn stem over de velden heen te laten klinken. Maar dan ook echt alleen Hans en geen enkele andere bezoeker die door het jaar heen komt.

    De rest van de dag bestaat uit voetballen, eten, voetballen, eten, spelen, penalty’s schieten, tafeltennis en friet eten. Tussendoor een ziekenhuisbezoekje, ‘s avonds de bonte avond en het kussengevecht, van een ‘kwartiertje’;) 

    De kinderen doen overigens net alsof ze thuis niets te eten krijgen en stormen als straathonden (zo zien ze er inmiddels ook uit) af op de koekjes, snoepjes en appeltjes (ja er waren ook vitaminen, zij het marginaal). Na een mooie zonnige afsluiting is het tijd om huiswaarts te gaan en "de ouders, de ouders ze zijn er wel maar je hoort ze niet" weer in de armen te sluiten.

    Als ik bij thuiskomst de was wil doen en in de tassen twee schone boxershorts aantref, vraag ik nog naïef aan zoonlief: hoeveel schone onderbroeken heb jij aangedaan? Ik krijg geen antwoord, ik weet genoeg... en jullie ook.

    Sandra van Dijk